Wprowadzenie do rozważań

Droga Krzyżowa autorstwa artystki sanockiej Barbary Bandurki jest inspirowana fascynacją Jezusem, a w szczególny sposób „Obliczem Chrystusa” z Manopello. Poszczególne obrazy są tak skomponowane, iż widzimy oblicze Chrystusa kształtowane przez cierpienie i miłość. Pojawiają się także symbole – są jak znak drogowy, ukazujący kierunek naszych dociekań. Swoją rolę odgrywa także kolor który tworzy klimat i nastrój.

Z poszczególnych stacji wyłania się twarz, bądź twarze bohaterów. Dlaczego twarz? Ks. Józef Tischner cytując Levinasa pisze „Istnieje przede wszystkim sama szczerość twarzy, jej szczera ekspozycja, bez ochrony” Twarz ludzka, bez maski, bez zasłony wystawiona jest na widok drugiego człowieka, jest pierwszym spotkaniem dwojga ludzi, gdyż pierwsze ich poznanie odbywa się właśnie poprzez twarze. Twórca nie koncentruje się tylko na uczuciach, które niewątpliwie odbijają się na ludzkim obliczu, ale na istocie, prawdzie ludzkości jaką niesie za sobą doświadczanie twarzy innego. „Czym jest twarz innego? Jest śladem pozostawionym nam przez Boga, a więc znakiem naszego wybrania” Tischner cytuje Mosesa „To właśnie w twarzy ludzkiej objawia się prawda Boża (...) ostateczny sens bytu”. Twarz jest prawdą zaś zasłanianie jej, skrywanie, jest ludzką biedą nieprawdy.

Znamy odpowiedź, jakiej Bóg udzielił Mojżeszowi, który prosił Go, by mógł zobaczyć Jego chwałę: "Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu" (Wj 33,20). Wielką nowiną Ewangelii jest, że pragnienie to zostało w końcu spełnione, przekraczając wszelkie ludzkie oczekiwania. Bóg nie "ukrywa" już swego oblicza. Jezus mówi: Filipie (...) kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: "Pokaż nam Ojca?" Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? (J 14,9-10).

Papież, Sługa Boży Jan Paweł II, u progu nowego tysiąclecia, w liście apostolskim „Novo millennio ineunte” zachęcał do wpatrywania się i kontemplowania oblicza naszego Pana. Ojciec św. w tym liscie, odwołuje się do prośby: „chcemy ujrzeć Jezusa” (J 12,21), skierowanej do apostoła Filipa przez kilku Greków, którzy przybyli do Jerozolimy z pielgrzymką paschalną. Komentując ten epizod, pisze, że „ludzie naszych czasów, podobnie jak tamci sprzed dwóch tysięcy lat, chcą abyśmy nie tylko mówili o Chrystusie, ale pomogli im Go zobaczyć. Stąd, sami musimy kontemplować Oblicze Chrystusa, czerpiąc inspirację z Pisma Świętego, ze świadectwa uczniów Pana i tradycji chrześcijańskiej. Tęsknota Psalmisty sprzed stuleci: Szukam, o Panie, Twojego oblicza (Ps 27,8) jest też wołaniem dzisiejszego człowieka, dla którego ślady obecności Jezusa na ziemi pomagają mu przeniknąć tajemnicę Świętego Oblicza”.

Droga Krzyżowa została zatytułowana tak samo jak druga encyklika Benedykta XVI „Spe salvi”. Rozpoczyna się takimi słowami: „ «SPE SALVI facti sumus» – w nadziei już jesteśmy zbawieni (Rz 8, 24), tak mówi św. Paweł Rzymianom, a także i nam” (Spe Salvi,1).

Zapraszając do wędrówki Drogą Krzyżową przywołać jeszcze trzeba Św. Franciszka z Asyżu, ktory na dwa lata przed śmiercią, we wrześniu 1224 na górze Alwernia otrzymuje stygmaty męki Jezusa Chrystusa. Po tym widzeniu Chrystusa pisze uwielbienie Boga, oraz błogosławieństwo dla brata Leona. Użył prastarej formuły błogosławieństwa, przytoczonej przez Księgę Liczb: "Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem" (Lb 6, 24-26). To błogosławieństwo Franciszkowe jest owocem spotkania Jezusa to także owoc naśladowania Chrystusa w swoim codziennym życiu od momentu nawrócenia aż do chwili śmierci.

Zapraszam wszystkich, do tej niezwykłej wędrówki, śladami naszego Pasterza i Nauczyciela Jezusa Chrystusa.

Modlitwa do Najświętszego Oblicza
Panie Jezu w najgłębszej pokorze uwielbiam Twój Boski majestat. Z sercem przepełnionym wdzięcznością dziękuję Ci że powołałeś mnie do wyłącznej służby i czci Bolesnego Oblicza. Pragnę zawsze kochać Cię za Twoją bezgraniczną miłość. Dziś uroczyście odnawiam swoje przyrzeczenie i na nowo oddaję się Twojemu Najświętszemu Obliczu. Racz przyjąć Najdroższy Zbawicielu moją ofiarę i złącz ją ze swoją Najświętszą Ofiarą Krzyżową. Daj o Jezu abym z gorliwości o Twoją chwałę zachęcał wszystkich do wynagradzania i czci Najświętszego Oblicza. Amen.

Przejdź dalej>>>

+ Wprowadzenie + Stacja I + Stacja II + Stacja III + Stacja IV + Stacja V + Stacja VI + Stacja VII
+ Staja VIII + Stacja IX + Stacja X + Stacja XI + Stacja XII + Stacja XIII + Stacja XIV +


Kontakt

	Jeśli chcesz otrzymywać najświeższe informacje zostaw swój e-mail:	> strona główna > Droga krzyżowa Spe Salvi - wprowadzenie Wprowadzenie do rozważań Droga Krzyżowa autorstwa artystki sanockiej Barbary Bandurki jest inspirowana fascynacją Jezusem, a w szczególny sposób „Obliczem Chrystusa” z Manopello. Poszczególne obrazy są tak skomponowane, iż widzimy oblicze Chrystusa kształtowane przez cierpienie i miłość. Pojawiają się także symbole – są jak znak drogowy, ukazujący kierunek naszych dociekań. Swoją rolę odgrywa także kolor który tworzy klimat i nastrój. Z poszczególnych stacji wyłania się twarz, bądź twarze bohaterów. Dlaczego twarz? Ks. Józef Tischner cytując Levinasa pisze „Istnieje przede wszystkim sama szczerość twarzy, jej szczera ekspozycja, bez ochrony” Twarz ludzka, bez maski, bez zasłony wystawiona jest na widok drugiego człowieka, jest pierwszym spotkaniem dwojga ludzi, gdyż pierwsze ich poznanie odbywa się właśnie poprzez twarze. Twórca nie koncentruje się tylko na uczuciach, które niewątpliwie odbijają się na ludzkim obliczu, ale na istocie, prawdzie ludzkości jaką niesie za sobą doświadczanie twarzy innego. „Czym jest twarz innego? Jest śladem pozostawionym nam przez Boga, a więc znakiem naszego wybrania” Tischner cytuje Mosesa „To właśnie w twarzy ludzkiej objawia się prawda Boża (...) ostateczny sens bytu”. Twarz jest prawdą zaś zasłanianie jej, skrywanie, jest ludzką biedą nieprawdy. Znamy odpowiedź, jakiej Bóg udzielił Mojżeszowi, który prosił Go, by mógł zobaczyć Jego chwałę: "Nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza, gdyż żaden człowiek nie może oglądać mojego oblicza i pozostać przy życiu" (Wj 33,20). Wielką nowiną Ewangelii jest, że pragnienie to zostało w końcu spełnione, przekraczając wszelkie ludzkie oczekiwania. Bóg nie "ukrywa" już swego oblicza. Jezus mówi: Filipie (...) kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: "Pokaż nam Ojca?" Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? (J 14,9-10). Papież, Sługa Boży Jan Paweł II, u progu nowego tysiąclecia, w liście apostolskim „Novo millennio ineunte” zachęcał do wpatrywania się i kontemplowania oblicza naszego Pana. Ojciec św. w tym liscie, odwołuje się do prośby: „chcemy ujrzeć Jezusa” (J 12,21), skierowanej do apostoła Filipa przez kilku Greków, którzy przybyli do Jerozolimy z pielgrzymką paschalną. Komentując ten epizod, pisze, że „ludzie naszych czasów, podobnie jak tamci sprzed dwóch tysięcy lat, chcą abyśmy nie tylko mówili o Chrystusie, ale pomogli im Go zobaczyć. Stąd, sami musimy kontemplować Oblicze Chrystusa, czerpiąc inspirację z Pisma Świętego, ze świadectwa uczniów Pana i tradycji chrześcijańskiej. Tęsknota Psalmisty sprzed stuleci: Szukam, o Panie, Twojego oblicza (Ps 27,8) jest też wołaniem dzisiejszego człowieka, dla którego ślady obecności Jezusa na ziemi pomagają mu przeniknąć tajemnicę Świętego Oblicza”. Droga Krzyżowa została zatytułowana tak samo jak druga encyklika Benedykta XVI „Spe salvi”. Rozpoczyna się takimi słowami: „ «SPE SALVI facti sumus» – w nadziei już jesteśmy zbawieni (Rz 8, 24), tak mówi św. Paweł Rzymianom, a także i nam” (Spe Salvi,1). Zapraszając do wędrówki Drogą Krzyżową przywołać jeszcze trzeba Św. Franciszka z Asyżu, ktory na dwa lata przed śmiercią, we wrześniu 1224 na górze Alwernia otrzymuje stygmaty męki Jezusa Chrystusa. Po tym widzeniu Chrystusa pisze uwielbienie Boga, oraz błogosławieństwo dla brata Leona. Użył prastarej formuły błogosławieństwa, przytoczonej przez Księgę Liczb: "Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie oblicze swoje i niech cię obdarzy pokojem" (Lb 6, 24-26). To błogosławieństwo Franciszkowe jest owocem spotkania Jezusa to także owoc naśladowania Chrystusa w swoim codziennym życiu od momentu nawrócenia aż do chwili śmierci. Zapraszam wszystkich, do tej niezwykłej wędrówki, śladami naszego Pasterza i Nauczyciela Jezusa Chrystusa. Modlitwa do Najświętszego Oblicza Panie Jezu w najgłębszej pokorze uwielbiam Twój Boski majestat. Z sercem przepełnionym wdzięcznością dziękuję Ci że powołałeś mnie do wyłącznej służby i czci Bolesnego Oblicza. Pragnę zawsze kochać Cię za Twoją bezgraniczną miłość. Dziś uroczyście odnawiam swoje przyrzeczenie i na nowo oddaję się Twojemu Najświętszemu Obliczu. Racz przyjąć Najdroższy Zbawicielu moją ofiarę i złącz ją ze swoją Najświętszą Ofiarą Krzyżową. Daj o Jezu abym z gorliwości o Twoją chwałę zachęcał wszystkich do wynagradzania i czci Najświętszego Oblicza. Amen. Przejdź dalej>>> + Wprowadzenie + Stacja I + Stacja II + Stacja III + Stacja IV + Stacja V + Stacja VI + Stacja VII + Staja VIII + Stacja IX + Stacja X + Stacja XI + Stacja XII + Stacja XIII + Stacja XIV +