Jubileusz 800 – lecia urodzin bł. Salomei
Bazylika Franciszkanów w Krakowie

ZOBACZ GALERIE ZDJĘĆ Z NASZYCH UROCZYSTOŚCI!

- dzień I, środa, 16. 11. 2011 r. - Msza Święta pod przewodnictwem ks. prof. dr hab. Jacka Urbana oraz otwarcie wystawy

- dzień II, czwartek, 17. 11. 2011 r. - Msza Święta pod przewodnictwem ks. Jan Robaka z parafii św. Mikołaja w Skale, podczas Mszy śpiewał Chór Cecyliański

- dzień III, piątek, 18. 11. 2011 r. - Msza św. obrządek greckokatolicki - J. Eksc. bp Benedykt Aleksiejczuk ze Lwowa, oprawa chór Cerkwi Grekokatolickiej parafii Podwyższenia Krzyża Św. w Krakowie

- dzień IV, sobota, 19. 11. 2011 r. - liturgiczne święto bł. Salomei,w kościele św. Andrzeja u Sióstr Klarysek Nieszpory ku czci bł. Salomei, procesja z relikwiami bł. Salomei do bazyliki św. Franciszka - przewodniczy o. Prowincjał Jarosław Zachariasz; Msza św. - przewodniczy i słowo Boże głosi J.E. ks. kard. Franciszek Macharski, podczas liturgii śpiewa chór Voce Angeli

---

Modlitwa na 800-lecie urodzin bł. Salomei

Boże nasz Ojcze od którego „pochodzi każde dobro i wszelki dar doskonały” (Jk 1,17), dziękujemy Ci, żeś bł. Salomeę, księżnę i pierwszą klaryskę polską przyozdobił bogactwem cnót wiary, nadziei i miłości, duchem wierności małżeńskiej oraz pokuty i kontemplacji w życiu zakonnym.
Ty, przez swojego Syna, Jezusa Chrystusa uczyniłeś Salomeę swoją gorliwą naśladowczynią w szkole św. Franciszka i św. Klary, aby stała się Matką, mistrzynią i wzorem dla wielu pokoleń.
Ty, mocą Ducha Świętego rozpocząłeś w błogosławionej Salomei dzieło, które prowadziła wytrwale do końca swych dni, spełniając służbę w świętym ubóstwie i szczerej pokorze.
Błogosławiona Salomeo, z wdzięcznością przeżywamy jubileusz 800-lecia Twoich urodzin. Prosimy Cię, wstawiaj się za Ojczyzną, za naszym miastem, za wszystkimi rodzinami i małżeństwami, za ludźmi młodymi, którzy przygotowują się do życia małżeńskiego. Wypraszaj Twoim Siostrom Klaryskom i Braciom Franciszkanom aby pamiętali o swoich postanowieniach, by „podążali bezpiecznie z radością i ochoczo, ścieżką” swego powołania. Powiedz Jezusowi aby posyłał „robotników, na swoje żniwo” w życiu kapłańskim i zakonnym.
Tobie polecamy nasze prośby …
Wypraszaj potrzebne łaski wszystkim chorym, ubogim. Bądź orędowniczką pokoju pomiędzy skłóconymi oraz proś Chrystusa za nami. Który żyje i króluje na wieki wieków.
Amen.

Imprimatur 400/2011, Kuria Metropolitalna, 2.03.2011.

Oddana całkowicie Bogu i bliźnim - bł. Salomea Piastówna (1212-1268)

Sława świętości Salomei przyciąga do jej grobu rzesze pątników. Całe jej życie – księżnej, żony, a potem klaryski – jest wzorem, jak żyć w oparciu o Ewangelię nawet w trudnych czasach. W osobie Salomei odnajdujemy świadka wiary i miłości, chrześcijankę ofiarującą całe swe życie Bogu i bliźnim.

Poślubiona w dzieciństwie

Wiek XIII, w którym przyszło żyć bł. Salomei, naznaczony był rozbiciem dzielnicowym ziem polskich oraz częstymi zatargami i bratobójczymi walkami poszczególnych książąt. Salomea Piastówna (ur. 1212 r.), córka księcia krakowskiego Leszka Białego, otrzymała w domu rodzinnym staranne wychowanie religijne. Stało się tak głównie za sprawą jej matki Grzymisławy, księżniczki ruskiej. Salomea odznaczała się prostotą i pokorą serca, gorącą miłością Boga i bliźniego oraz szczególnym nabożeństwem do Matki Bożej. Aby umocnić swój sojusz z Węgrami, ojciec Salomei obiecał jej rękę Kolomanowi – synowi króla Węgier Andrzeja II. Na mocy tego porozumienia siedmioletnia Salomea opuściła w 1219 r. rodzinny Kraków. Odtąd na dworze węgierskim przygotowywała się do roli małżonki syna królewskiego. O ślubie w tak młodym wielu nie mogło być oczywiście mowy. Dopiero w 1225 r. przyrzeczeni sobie Koloman i Salomea zawarli związek małżeński. Salomea została dziewiczą małżonką Kolomana, gdyż wyprosiła u niego, by uszanował jej ślub czystości, jaki wcześniej złożyła.

Wspierając swoich poddanych

Jako reprezentanci władzy królewskiej, Koloman i Salomea, przez krótki czas panowali w Haliczu, a potem od 1226 r. rządzili Slawonią, Dalmacją i Kroacją. Przed młodą parą królewską stanęło odpowiedzialne zadanie rozwoju kultury chrześcijańskiej na powierzonych im terenach. Do pomocy w tej misji sprowadzili z Włoch franciszkanów, którzy podjęli pracę wśród ludu, głosząc kazania i przystępnym językiem wyjaśniając prawdy wiary. Również Koloman i jego małżonka dołączyli do świeckiej wspólnoty III Zakonu św. Franciszka, zostając tzw. „tercjarzami”, i w dalszych rządach kierowali się duchem franciszkańskim. Salomea rezygnowała z wielu dworskich zabaw i uczt, poświęcając ten czas na modlitwę, umartwienia oraz udzielanie jałmużny potrzebującym.
Nie wykorzystywała swej urody ani pozycji dla osiągania własnych celów. Była za to dobrze znana biedakom. Troszczyła się bowiem o nich i śpieszyła im z materialną pomocą. Nic więc dziwnego, że prosty lud okazywał jej głęboką wdzięczność. Papież Grzegorz IX w okolicznościowej bulli docenił i potwierdził działalność Kolomana i Salomei na rzecz odnowienia życia i obyczajów tamtejszych mieszkańców. Niestety, w 1241 r. nawała tatarska zahamowała dobrze rozwijające się dzieło Kolomana i Salomei. Kiedy kosztem dużych strat Polacy zatrzymali nieprzyjaciela pod Legnicą, Tatarzy uderzyli na Węgry. Koloman ze swymi wojskami dołączył do głównych sił węgierskich, ale w bitwie nad rzeką Sayo został ciężko ranny i zmarł.

Księżniczka – klaryską

Kiedy trzydziestoletnia Salomea została wdową, zdecydowała przenieść się do Polski. Nie zamierzała jednak wracać do przyjemności dworu książęcego, lecz postanowiła poświęcić się życiu zakonnemu. Znając już wcześniej styl życia franciszkanów (prosty, ale radosny), pragnęła utworzyć klasztor i żeńską wspólnotę św. Franciszka w Polsce. Wzorowała się przy tym na życiu wspólnoty Ubogich Pań z klasztoru św. Klary w Asyżu, zwanych później „klaryskami”. W realizacji tego pragnienia pomogły Salomei klaryski z Pragi, które sprowadzono do Polski w 1245 r. Ona sama została pierwszą polską klaryską. Uroczystego aktu jej obłóczyn dokonał prowincjał franciszkański – o. Rajmund.
Pierwszy klasztor klarysek w Polsce ufundował książę Bolesław Wstydliwy w Zawichoście. Salomea, jako współfundatorka klasztoru, dbała o warunki życia sióstr. Przyjmowała też do klasztoru nowe kandydatki, zarówno wywodzące się z warstwy szlacheckiej, jak też dziewczęta z ludu. Ponadto przy klasztorze powstał mały szpital. Klaryski swą postawą zapracowały na szacunek i głębokie uznanie. Często proszono Salomeę i inne siostry o porady lub wsparcie modlitewne. Ze względu na groźbę kolejnych najazdów tatarskich, w 1260 r. klasztor przeniesiono w bezpieczniejsze miejsce – do Skały pod Krakowem, na co zgodę wyraził papież Aleksander IV. Tamtejszy klasztor, wraz z kościołem pw. św. Marii Magdaleny, stał się miejscem pielgrzymkowym, ze względu na fakt, iż można tam było otrzymać odpust zupełny.

Schyłek życia i sława świętości

Ostatnie lata życia Salomea spędziła w ciszy i samotności. W intencji Ojczyzny oraz swojej wspólnoty podejmowała liczne posty i umartwienia, zanosząc do Boga gorące prośby. Wyczerpana pokutą, poważnie zapadła na zdrowiu. Przed śmiercią bł. Salomea sporządziła testament, w którym zapisała na rzecz wspólnoty całość swych dóbr osobistych. W ten sposób klasztor stał się właścicielem wielu cennych ksiąg, relikwii, szat i obrazów, o dużej wartości dla kultury polskiej. Dnia 10 listopada 1268 r. Salomea odeszła do Pana. Tymczasowo pochowano ją w klasztorze skalskim, a rok później ciało uroczyście przeniesiono do grobowca w kościele franciszkanów w Krakowie. W 1673 r. papież Klemens X zatwierdził kult Salomei jako błogosławionej.


o. Franciszek Czarnowski OFMConv